nieuwe leden

De-Uitdaging heeft er drie nieuwe leden bij gekregen, dat zijn Aart Schinkel, Wil Duyst en Jose Beenders.

Van harte welkom bij De-Uitdaging.

8.000.000.000 MENSEN

Voor het thema 'MENSEN' moest ik denken aan de grote hoeveelheid mensen met wie we op deze aardbol rondlopen, bijna 800.000.000 !!
Het benauwd me soms wel eens hoe druk het kan zijn.
En dan vraag ik me af...hoe herkenbaar  zijn we dan nog tussen al die andere ???
Vandaar deze uitvoering van het thema.
Allemaal mens figuren over elkaar heen in verschillende lagen.
Daardoor zijn niet alle details meer te herkennen, maar zie je nog wel dat het mensen zijn.

8.000.000.000  mensen

detail

Vrouwen in Afrika

Een foto van een rij Afrikaanse vrouwen in een kaal landschap inspireerde mij bij het maken van deze quilt.Ik vond het een indrukwekkende  mooie ,trotse groep vrouwen die zich in karige omstandigheden handhaven.

Achtergrond een sneeuwverflap, vrouwen zijn gemaakt van Afrikaanse stoffen ,ondergrond machinaal doorgequilt en met paintsticks bijgekleurd

Mens.Mensen

Als mens leef/woon/werk je altijd tussen mensen. In deze quilt heb ik dit samengevat.

 

 

 

De ondergrond gequilt in verschillende strukturen. Mensfiguur met strookjes kant bewerkt en daarna in de vorm geknipt. De kleinere figuren van organza uitgesneden en met enkele stoffen figuren vastgezet.

"Mensen" Aanbidding II

 

Na de succesvolle tentoonstelling van  onze groep  in het Vinkhuys  in Groningen

kan ik hier het hele werk laten zien, van het thema "Mensen", dit keer door mij gekozen.

Ik heb een variatie gemaakt van mijn quilt "Aanbidding" die nog wordt getoond in het kerkje in  Middelbeers eind Maart 2014

Mijn uitgangspunt was de Mariakapel in de St. Jan Den Bosch. waar dagelijks veel mensen bij Maria komen bidden en hun zorgen en problemen neerleggen .

Ook in deze tijd zijn er nog veel gelovigen die er op deze manier kracht  uit putten .

 

Op een geverfde lap met  mooie tekening plaatste ik een roosvenster van organza, en gedichten met zeefdruk.

Voor de "mensen" maakte ik een collage met realistische foto's die ik weer met gelmedium op organza zette.

Over het geheel een lichtgrijs organzapaneel met ook weer zeefdruk gedichten over het Mariabeeld , en een afbeelding op organza van het hek voor de Mariakapel.

 

 

Gewoon, Mensen

50 x 50
Handgeverfde stoffen, machinaal gepatcht en gequilt

Alle kleuren van de regenboog

We leven op onze aarde met allerlei verschillende mensen, wit, zwart, geel, rood,bruin... Alle kleuren van de regenboog.
Daarom maakte ik de wereldbol met daarop mensen in alle kleuren van de regenboog samen in harmonie.

Schaduwmensen

Homo fugit velut umbra

(de mens is vluchtig als een schaduw)

 

 

Hoe vaak kom je niet iemand tegen of zie je een gebeurtenis waar mensen bij zijn betrokken en waar je verder geen band mee hebt of niets kan betekenen.
Dat zijn voor mij schaduwmensen.
Een ieder heeft wel een uitgebreide vrienden of familiekring en deelt daar zijn/haar leven mee. Mijn schaduwmensen zijn ontstaan door gebeurtenissen die een moment indruk maakten zoals berichtgevingen op tv of radio. Je staat er even bij stil en gaat dan weer verder met waar je mee bezig was.
Mijn mensen zijn van eigen geverfde stoffen en bewerkt met garen, de schaduwmensen heb ik alleen door stikwerk willen laten zien.

 

Zwaai nog maar een keertje

 

Zwaai nog maar een keertje

50x50 cm thema Mensen

 

Ik ben uitgegaan van een menselijk eigenschap. Wij zwaaien. Naar elkaar als groet naar bekenden  als we elkaar zien maar ook naar onbekenden zoals in een optocht (denk maar aan Sinterklaas en de Pieten) Verder zwaaien mensen naar baby's als praten nog niet veel zin heeft. Een een voor mij bekend fenomeen is zwaaiende passagiers en mensen die achterblijven als een schip vertrekt of bij aankomst. Als meevarend echtgenote van een scheepswerktuigkundige heb ik veel zwaaiende mensen gezien in de havens die we aandeden. Behalve die ene keer. Op de rivier de Weser op weg naar Bremerhaven vaarde een zeiljacht langs de boeg van het schip. Ik zwaaide maar ze zwaaiden niet terug. Wel werd er Kaaskopf geroepen. Dat hadden we niet aan boord dus zwaaide ik nog maar een keer.

Voor de quilt heb ik een combinatie gemaakt van de 2 zwaaiende groepen mensen.

Linkerhelft: de mensen staan op de kade en de rechterhelft: de passagiers op een schip die aan de reling staan te zwaaien. Het zou in werkelijkheid alleen maar recht van boven kunnen om ze in èèn beeld te krijgen.

De zee, de lucht en het dek zijn van zelfgeverfde katoenen en de mensen zijn van zelfgeverfde dikke lutrador. De mij altijd weer fascinerende werveling in het water is van gequilte en met puff paste bewerkte katoen. De ramen van het havengebouw zijn van laagjes organza onder een lichtgrijze bijna transparante organza.

 

Bij het tekenen van de mensen gingen de figuren al gauw lijken op ons gezin zoals wij aan dek stonden op onze vakanties naar Groot Brittanië.  Naar aanleiding van het luisteren naar " Hey, that's no way to say goodbye" van Leonard Cohen staat hij er ook op met de hoed in de hand als groet.

Dit keer was de quilt het eerst te zien op onze deelname aan de quilttentoonstelling in "t Vinkhuys in Groningen afgelopen weekend en dan nu dus op het blog.



 

ANNO 1952

ANNO 1952 “De tand des tijds” vastgelegd in afbladderende verf en verroest ijzer. Eens, bijvoorbeeld in 1952, waren het prachtig voorwerpen, vol in de verf in gebruik genomen, nu oud en vervallen. De roest-lap machinaal en met de hand gequilt, de blauwe synthetische lap heb ik met wat verf bewerkt en daarna met de heat gun behandeld. De plaatjes van verschillende vormen van verval zijn met Gel-medium op Organza overgenomen. Als laatste de letters gestempeld.

Het dorp van toen

De tand des tijds ;Het dorp van toen
Van Amsterdam verhuisden we naar een dorpje van 5000 inwoners. We woonden tussen de boeren, met in het voorjaar feestelijke bermen met fluitenkruid. Nu ,40 jaar later, wonen er17000 mensen en wonen we tussen nieuwbouw met keurige trottoirs. De boeren zijn bijna allemaal verdwenen, af en toe wandelt er nog een oud boertje op de dijk en staan er ergens nog wat verroeste voertuigen en oude schuurtjes.
Voor deze quilt heb ik roest en verweerde lappen gebruikt, zijden geverfde(paapje) en effen.en fototransfer .de fluitenkruid is er met een  screen opgebracht, De figuurtjes zijn er op gestikt en de landschapjes met inkt op zijden

getekend

Tand des tijds

Ik vond een gedicht over de tand des tijds op internet en daar heb ik een paar coupletten van gebruikt. 

Op een zelf geverfde stof geschreven:

De tand des tijds

De tand des tijds is duidelijk te zien.

De buitenkant is verweerd

door afwisselend zon en regen

en veel meer nog misschien.

Scheef hangen twee luiken,

maar de ramen zijn nog helder.

De deur gaat vriendelijk open

en ik kan het eten ruiken.

Het is geen rijksmonument,

maar dat is het wel voor mij.

Want dat kun je pas begrijpen

als je de geschiedenis kent.

Op de zolder ligt een rijke schat,

vergaard in alle jaren.

De tand des tijds heeft hier 

nog nooit invloed op gehad.

Ik had een poëzie album van mijn moeder, een door haar gehaakt kleedje, mijn oude leesplank en mijn eerste leesboekje. Mijn ouderlijk huis bestaat niet meer dus zocht ik een foto van verweerde luiken. Afgedrukt op linnen en speciaal papier en verwerkt in cirkels.

verweerde luiken

een bladzijde uit mijn moeders poëzie album.

mijn leesplankje

mijn eerste leesboekje

Op de achterkant van de quilt schreef ik het volgende:

VERWERING

Voor het thema "Tand des Tijds" wilde ik iets maken met door de tijd versleten textiel en het moest iets voorstellen dat nu bestaat maar waaraan de tand des tijds af te lezen is.
Het werd een ontwerp met Hadrian's Wall in gedachten, de afbeelding op de quilt is niet een bestaande locatie.
Hadrian's Wall / Muur van Hadrianus / Vallum Hadriani staat in het noorden van Engeland en is door de legionairs van het Romeinse leger in opdracht van Keizer Hadrianus (117-138 na Chr.) gebouwd van 122 tot 128 na Chr. als grens (Limes) van het Romeinse Rijk om de barbaren buiten te houden. Hier de Picts, voorlopers van de Scots. De muur is 117 km lang en was 3 meter breed en 4 tot 5 meter hoog gemaakt van limestone uit lokale groeves. Er waren zo'n 9000 Romeinse soldaten betrokken bij de bouw en bewaking levend langs de muur in forten.
Rechts is de afbeelding van de originele muur met de richel waarop gelopen kon worden. Naar links gaat de muur over in een oudere verbrokkelde en verweerde muur die bijna verdwijnt in de verte. Het muurdeel was een effen grijze lap dat met verschillende verfsoorten is beschilderd en daarna op de hand is gequilt in steeds kleiner wordende en meer bewerkte vlakken. Voor de muur ligt een strook bewerkte en geschilderde stevige lutrador.

 

Voor de lucht heb ik een zelfgeverfde blauwe lap gebruikt met daarop onderaan de nevel weergegeven door gequilte angelina en de wolken zijn een tot de draad versleten stuk uit een kussensloop. De groene voorgrond is gemaakt van delen zelfgeverfde corduroy van een beige broek die mijn zoon graag droeg en dus ook tot de draad versleten was.

 

Voor het verdere verhaal over onze langeafstands wandeling langs de muur zie mijn blog.

" Levenslijn "

 

Ook mijn bijdrage voor dit thema is klaar, al vond ik het erg moeilijk dit keer.

Ben ook niet echt tevreden.

Als uitgangspunt heb ik van internet de figuren gedownload, omdat ik totaal geen inspiratie had.

 

Het begin van de levenslijn, de baby, is in een fleurig groen stofje verwerkt met zeefdrukbloemen  met discharge pasta, en organza bloemen . nog wat door laten lopen bij de tiener, een warm rood veld, met zeefdruk.

De volwassen leeftijd als zakenvrouw met laptoptas en telefoon. ( de rode stof gebleekt met chloor.)

Op het laatst een gebogen vrouwtje op een geroeste lap.

Veel stikwerk en handquilten.

 

 

Een detail waar het quilten en stuikwerk beter is te zien.

 

 

Nog een detail van de discharge en organzabloemen.

 

 

Windmolens

 

Eeuwen lang staan er windmolens in ons land, deze worden vervangen lijkt het door de nieuwe strakke palen die het beeld van ons land gaan bepalen. Gelukkig worden de oude bewaard waar mogelijk.

 

 

Rijdend door Noord-Holland zag ik deze tegenstelling, oud wordt vervangen door nieuw.

Het beeld trof me, jaren geleden waren wij op Rhodos en boven op een berg een heel park van nieuwe windmolens met onder aan de berg een oude. De herkenning gaf mij deze uitwerking.

Een lap die ik al een jaartje of zo in de kast had liggen en zelf geverfd heb, garens in verschillende kleuren, en een plastic netje. Twee en een halve maand naar een ontwerp gezocht en vond het vorige week. Tekeningen gemaakt en verwerkt.

Verval

Ik heb het thema nogal letterlijk genomen en een quiltje gemaakt die ik in weer en wind in de tuin heb gehangen om te kijken wat er in verloop van tijd mee zou gebeuren.

Zo was ie eerst:

Zo hing ie in de tuin:

en zo is ie nu:

Ik moet zeggen dat de mate van verval mij heel erg meevalt (of tegen, het ligt er maar net aan hoe je het bekijkt). Bovenin is wel het weer er een beetje ingekomen.

Quiltje is gemaakt van mijn eigen geverfde en gestempelde lapjes, twee halfvergane woofer-ringen uit een luidspreker (waarvan ik had gehoopt dat ze verder uit elkaar zouden vallen) en twee papiertjes van kersenbonbons.